Zonder artiesten zijn we nergens. Daarom zijn we meer dan vereerd om te kunnen samenwerken met elk van onderstaande meesters. Lees meer over hun visie, passie en verhaal voor elk van hen.
Lees wat de bezoekers over onze evenementen te zeggen hebben
Hallo zoon
Je vroeg me: "Was het celloconcerto in de kerk van Huise mooi?".
Wel, wat je ouders gisteren meemaakten bleek veel meer dan zomaar "mooi" ...
Er was niet alleen de context. Twee februari valt halfweg de winter. Op de christelijke jaarkalender is het dan niet zomaar Lichtmis. Daglicht verjaagt vanaf die maand elk etmaal steeds duidelijker de al te lange nachtelijke duisternis van het koudeseizoen.
Wel, in dat kader bleek Huise er gisteren op een schitterende manier in geslaagd om, bij wie ervoor openstaat, met hun boodschap van vrede echt 'licht in de duisternis' te brengen.
Maar liefst driehonderd parochiale vrijwilligers zorgden in het kerkgebouw op een heel creatieve manier voor een warm en gezellig samenzijn.
Die prachtige Lichtmisviering duurde een uur: het werd een indrukwekkend gezellige evocatie rond Licht en duisternis, met poëzie, celloklanken en stilte, sneeuwklokjes en elzenkatjes in een volgens de organisatoren 1000 jaar oude kerk.
Bij het binnenkomen in de kerk kreeg elke bezoeker een grote kaars, om vooraan aan te steken en in zand in een grote houten bak te planten (zie foto). Na de viering kreeg elke aanwezige een van die ceremonisch met wijwater gezegende kaarsen mee naar huis.
De indrukwekkend knappe lichtversiering in het middenschip omringde een tafereel van maar liefst 300 sneeuwklokjes.
Een vrijwilligster las een prachtig winterverhaal over dit bescheiden bloempje. Sneeuwklokjes zijn a.h.w. witte lantaarntjes, kleine lenteboden die uit hun knolletje ontluiken bij het eerste lentelicht.
image.png
Er was een korte Evangelielezing, maar we kregen evengoed poëzie te horen.
Andere vrijwilligers lazen nog enkele korte teksten, waarin de dankbaarheid om het licht als symbool van leven, hoop en verbondenheid centraal stond. Zij onderkenden hierin de voorchristelijke dankbaarheid voor het licht dat het leven in de natuur doet ontwaken maar onderlijnden bescheiden vooral de eeuwenoude christelijke traditie, die Jezus van Nazareth als het licht der wereld ziet.
De muziek van de jonge cellist François-Emmanuel Douchy uit Mons was ronduit prachtig. Hij begon met Armeense volksmuziek, en eindigde de viering met de indrukwekkende suite nr 1 van J.S. Bach. Iedereen bleef muisstil luisteren.
Na afloop van de samenkomst kregen we niet enkel de al genoemde kaars maar ook pannekoeken in een heel verzorgde verpakking mee naar huis. Huise bewees ons dat hun vrijwilligersorganisatie 'Vredeslicht' inderdaad mensen in warmte weet te verbinden.
Mieke en ik hebben er in die kerk dankbaar genoten van de ongelooflijke hartelijkheid en gastvrijheid van die kleine parochie. Volgens Wikipedia telt het dorp hooguit 1.764 inwoners.
Kortom, de kennismaking met deze ongewone Lichtmisviering in dat plattelandsdorp was ronduit onvergetelijk!
moi
Edwin Looman
Licht is een universeel symbool van leven, hoop en verbondenheid.
We zijn in de winter van 2024 eens naar de kaarsen in de Kerk van Huise gaan kijken en het was fenomenaal. Echt de moeite!
